ஞாயிறு, 16 அக்டோபர், 2011

தினம் அழுது தீர்த்தும் வற்றிய பாடில்லை இந்த கண்ணீர்...

முகப்புத்தகத்தில் வந்தாய் - விண்ணப்பம் செய்தாய்..
மற்றோருக்கு முகம் திருப்பும் நான் - சத்தமின்றி உன் விண்ணப்பத்தை ஏற்றேன்..
அரட்டைக்கு வந்தாய், ஹாய் என்றாய் - யாருக்கும் பதில் அனுப்பாத நான் உனக்கு ஹலோ என்றேன்..
எடுத்த எடுப்பிலேயே டார்லிங் என்றாய் - வெறுப்பு வர வில்லை எனக்கு உன் மேல்..
வாடி போடி என யாருமே என்னை அழைக்காத வண்ணம் உரிமையுடன் அழைத்தாய் - வேண்டாம் என்று சொல்லத்தோனவில்லை எனக்கு..
உன்னை காதலிக்கிறேன் என்றாய் - வெட்கமின்றி சம்மதித்தேன்..
கண்ணழகு, குழலழகு, சிரிப்பழகு, செவி அழகு என்றாய் - பல்லை இளித்தேன்
அட பல்வரிசை கூட என்னைப்போலவே என்றாய்..
சொல்ல வார்த்தை இல்லை - உறைந்து நின்றேன்..
அன்று தான் பெண்மை எய்தியது போல் உணர்ந்தேன் - வெட்கத்தில் உடம்பு கூசியது அது நம் முதல் சந்திப்பு...
அருகில் வந்து "லட்டு" என்றாய் - அந்த வார்த்தையில் ஆதிகால பெண்ணாய் மாறினேன்...
உன்னை பெயர் சொல்லி அழைக்கவும் என் நா கூசியது..
என் பெயரை சொல்லுடி என்றாய் - முடியாது என்றேன்..
அடியே கிறுக்கி என்றாய் - அது கூட பிடித்தது எனக்கு..
ஆசையாய் மாமா என்றேன் - அடி என் லட்டு என்றாய்..
நேரில் சந்திக்காமலே வளர்ந்தது நம் உறவு - முன் ஜென்ம பந்தம் என்றாய்..
உனக்காகவே பிறந்தேன் என்றாய் - பின் ஜென்மத்திலும் நீயே என் லட்டு என்றாய்..
நாட்களும் நகர்ந்தது - காதலும் வலுத்தது..
திடீரென ஓர் நாள் என் கண்முன்னே தோன்றி இன்ப அதிர்ச்சி தந்தாய் - அது நம் இரண்டாம் சந்திப்பு..
"ஏன் மாமா இவ்வளவு தூரம்" என்றேன் - அவசரப்பட்டு என் லட்டை திட்டினேனே மன்னிப்பு கேட்க ஓடி வந்தேன் என்றாய்..
மாமா என்று கண் கலங்கினேன் - லட்டு என்று நெற்றியில் முத்தமிட்டாய்..
வாடி காலார நடக்கலாம் என்றாய் - வேலையையும் மறந்து உன் பின் நாய் குட்டி போல் வந்தேன்..
வழியில் உன் அம்மா.............................................................................................
பயமின்றி என் தோளில் கை போட்டு இவள் தான் என் வருங்கால மனைவி என்றாய் - உன் தாய்க்கும் அதிர்ச்சி எனக்கு அதை விட...
மிகவும் பிடித்தது உன் தைரியம் - என் இதயத்தில் உச்சத்திற்கே சென்றாய்..
உன் தைரியத்தை மெச்சினேன் - அன்பு கூடியது காதல் வலுத்தது..
வாரம் ஒன்று கழிந்திருக்க - சிறுக சிறுக உணர்ந்தேன் உன் மாற்றத்தை..
வீட்டில் பிரச்சினை என்றாய் - வாழ்கை வெறுக்குது என்றாய்..
என்ன மாமா எனக்காக தானே என அழுதேன் நான் - என் உடலில் உயிர் உள்ள வரை உன் கண்களில் நீர் வர அனுமதிக்க மாட்டேன் என்றாய்..
நீ என்னுடன் இருந்தால் காலம் முழுவதும் உன் வாழ்வு - கண்ணீரில் கரையும் என்றாய்..
என்னுள் பூகம்பம் வெடித்தது - என் உயிர் சரிய ஆரம்பித்தது..
எப்பொழுதும் போல் மௌனமாக நீ சொன்னதற்கு செவி மடுத்தேன் - நீயே பேசினாய் நான் மௌனமாக கரைய ஆரம்பித்தேன்...
இது நடக்காது என்றாய் - என் உயிர் ஊசல் ஆடியது..
என்னை மறந்திடு என்றாய் - அதற்கு மட்டும் வாய் திறந்தேன் உங்கள் விருப்பம் மாமா என்று.....
நீ சந்தோஷமாய் இருக்கனும் என்றாய் - நீங்கள் இல்லாமல் எப்படி என்றேன்..
இருக்கணும்டி என ஆணையிட்டாய் - ஆமென்று தலை வணங்கினேன்..
தொலைபேசியை துண்டித்தாய் - என் சந்தோஷம் வேரோடு அறுந்தது..
உன் குரலின் அசரீரி இன்றும் கேட்கிறது............
உனக்கும் தெரியாமல் - உலகுக்கும் தெரியாமல்
இன்றும் நனைகிறது என் தலையணை - நீ விரும்பாத என் கண்ணீரில்..
மன்னித்து விடு மாமா உன் ஆசையை என்னால் நிறைவேற்ற முடியவில்லை....
தினம் அழுது தீர்த்தும் வற்றியபாடில்லை என் கண்ணீர்...

சனி, 8 அக்டோபர், 2011

கற்பித்தல் என்பது - தொழிலா? சேவையா?

1994 ஆம் ஆண்டு முதல் இன்று வரை ஐப்பசி மாதம் 5ம் திகதி உலகளாவிய ரீதியில் உலக ஆசிரியர்கள் தினம் கொண்டாடப்படுகிறது, என் தாய் திருநாடான இலங்கையில் 6 ம் திகதி கொண்டாடுவது வழமை. மாணவர்களுக்காக தங்களது வாழ்வையே அர்ப்பணித்த உண்மையான ஆசிரியர்களுக்கு ஆசிரியர் தின நல் வாழ்த்துக்களை தெரிவித்துக்கொண்டு, இப்போது நாம் எமது பதிவிற்கு செல்லலாம்.

தற்கால கட்டத்தில் உள்ள ஆசிரியர்கள் உண்மையாகவே கற்றுக்கொடுக்க தகுதியானவர்களா?

ஆசிரியர்கள் என்று பாடசாலையில் இருக்கும் பொழுது நாம் எதற்கு எமது பிள்ளைகளை பிரத்தியேக வகுப்புக்களுக்கு அனுப்புகின்றோம்?


நாம் கல்வி கற்கும் கால கட்டத்தில் உயர் தரம் படிக்கும் போது மட்டுமே பிரத்தியேக வகுப்புகளுக்கு சென்றோம் ஆனால் இக்காலத்தில், 01 ம் வகுப்பிலிருக்கும் குழந்தை கூட பிரத்தியேக வகுப்புகளுக்கு செல்கிறதே?

எமது ஆசிரியர்கள் பட்டதாரிகள், அதை விட அனுபவம் மிக்கவர்கள், ஆனால் இப்பொழுது இருக்கும் ஆசிரியர்கள்? அவர்கள் உண்மையாகவே பட்டதாரிகள் தானா? அனுபவம் மிக்கவர்களா?

இவ்வாறான கேள்விகள் அடிக்கடி என் மனதில் எழுவதுண்டு. இதைப்பற்றி விரிவாக சிந்திக்கும் போது, தற்போது அதிகமான ஆசிரியர்கள் ஏதோ போக்குக்கு ஆசிரியர்களாக இருக்கிறார்களே தவிர, சேவையாக கருதி செயல்பட வில்லை என்பதே உண்மை. அது மட்டுமில்லாது பாடசாலை நேரங்களில் வீண் பேச்சு பேசுவதும், குழந்தைகளின் தகுதிகள், அறிவு மட்டம் என்பவற்றை விமர்சிப்பதற்கே இவர்களுக்கு நேரம் சரியாக இருக்கின்றது, இதில் எங்கு பாடம் சொல்லிக்கொடுக்க நேரம் எஞ்ச போகின்றது?

ஆசிரியர்களைப்பற்றி குறை கூறவோ அவர்களை சாடவோ இல்லை, எனினும் என் மனதில் தோன்றும் ஆதங்கத்தை தான் கூறுகின்றேன். காரணம், முன்பு நாங்கள் எல்லாம் கல்வி கற்கும் போது எல்லா விதமான பாடங்களும் எங்களுக்கு பாடசாலையிலேயே கற்பிக்கப்படும், ஆனால் தற்பொழுது நிலைமை மாறி உள்ளது, பிள்ளைகள் பாடசாலையில் கற்பதை விட பிரத்தியேக வகுப்புகளுக்கு சென்றால் தான் பரீட்சைகளில் சித்தி எய்த முடிகின்றது. இக்கருத்து நிரூபிக்கப்பட்டும் உள்ளது என்பது உண்மை. பார்க்கப்போனால் பல பிரத்தியேக வகுப்புகளில் அதே பாடசாலை ஆசிரியர்கள் தான் கற்பிக்கின்றார்கள், ஏன் இவர்களால் இதை பாடசாலையில் மட்டும் செய்ய முடியவில்லை????

இக்காலத்தில் பட்டதாரி ஆசிரியர்கள் மிகவும் குறைவான தொகையே இருக்கின்றனர் என்பதும் உண்மை. இளமையில் கல்வி சிலையில் எழுத்து என்பார்கள், அது போல் கனிஷ்ட வகுப்புகளில் இருக்கும் மாணவர்களுக்கு மிக அனுபவம் வாய்ந்த ஆசிரியர்கள் கற்பித்தலுக்கு அவசியம், ஆனால் இப்பொழுதோ சாதாரண தரம் கூட சித்தி எய்தாதவர்களே கனிஷ்ட வகுப்புகளுக்கு பெரும் பாலும் பாடம் சொல்லிக்கொடுக்கின்றர்கள் என்பது வருத்ததிற்குரிய விடயமே.

முன்னைய காலங்களில் சாதாரண தரத்தில் சித்தி எய்தல் என்பது மிக கடினமான விடயமாகும். ஆனால் தற்பொழுது உள்ள கல்வி முறைமையின் படி அடிமட்டத்தில் உள்ள ஒரு மாணவன்/ மாணவி கூட சாதாரண தரத்தில் சித்தி எய்தலாம், அவ்வாறான இலகுவான ஒரு பரீட்சையில் கூட சித்தி எய்தாதவர்கள், தனியார் துறையில் சென்று ஏதோ ஒரு பாடத்திட்டத்தை கற்றுக்கொண்டு அவர்கள் காசுக்காக கொடுக்கும் ஒரு சான்றிதழை வாங்கிக்கொண்டு வந்து ஆசிரியர்கள் எனும் பெயரில் மாணவர்களை பிரத்தியேக வகுப்புகளுக்கு போவதற்கு தூண்டுகோலாக இருக்கின்றனர்.

இன்னும் காலம் செல்ல செல்ல என்னவெல்லாம் நடக்குமோ என்று என்னும் போது சற்று பயமாகத்தான் உள்ளது, நமது குழந்தைகளின் தலைமுறையிலாவது இந்த நிலைமை மாறட்டும்..

தற்காலத்தில் ஆசிரியர்கள் என்பது, நாம் இன்று படிப்பதை நேற்றே படித்து தெரிந்து கொண்டவர் என்று எங்கோ படித்த ஞாபகம். அது உண்மை தான் போலும்.. :)

இந்த பதிவில் நான் யாரையும் சாடவோ குறை கூறவோ இல்லை, ஆனால் தொப்பி அளவானவர்கள் போட்டுக்கொள்ளலாம். இருந்தாலும் கற்பித்தலை சேவையாக மதித்து செயல்படுபவர்களும் இன்னும் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள் (௦.1 % மட்டும்).

செவ்வாய், 27 செப்டம்பர், 2011

இந்த கொசுத்தொல்ல தாங்க முடியல்ல டா சாமி..

வை மீ லோர்ட்???
இந்த உலகத்துல தன்னோட வேலைய பார்க்காம அடுத்தவன் விஷயத்தில தலையிடும் புண்ணியவான்கள் நிறையவே இருக்காங்க. அது வெளியில மட்டுமில்லைங்க நம்ம வீட்ல கூட இருப்பாங்க. வெளில சொன்னாலும் சொல்லட்டியும் நம்ம எல்லாருக்கும் அந்த மாதிரி அனுபவங்கள் நிறையவே இருக்கும்.. அவங்க பாட்டுக்கு ஏதோ சொல்லி நம்மள குழப்பி விட்டுட்டு போயிருவாங்க ஆனா கடைசியா நம்ம தலை தான் டைம் போம் மாறி இப்போ வெடிக்குமோ அப்போ வேடிக்குமொனு ஆகிடும். என்ன கொடும சரவணன் இது..



இதோ சில நொந்து நூல் ஆகிய சந்தர்ப்பங்கள்..

நாம பாட்டுக்கு வீட்ட பூட்டிட்டு சிவனேன்னு வெளிய போய்கிட்டு இருப்போம், அப்ப வந்து கேப்பாங்க பாருங்க,
புண்ணியவான் :  ஒழுங்கா வீட்ட பூட்டினியா???????
நாம : !@#$%^&*

ஒரு தூரப்பயணம் புறப்பட்டு போகும் போது நாம நமக்கு தேவையான எல்லாத்தையும் கரெக்டா எடுத்து வச்சி தான் இருப்போம், ஆனா நம்மள வழி அனுப்ப வாரவங்க இருக்கங்களே, அதை எடுத்தியா இதை எடுத்தியான்னு கேட்டே நம்மள கன்பியுஸ் பண்ணிருவாங்க.

எப்படியாவது கஷ்டப்பட்டு நாம ஒரு நல்ல தொழில் தேடி கடவுளேன்னு அதுக்கு போய்கிட்டு இருப்போம், ஆனா நம்ம புன்னியவான்ஸ் இருக்கங்களே, அங்க நல்ல வேல இருக்கு இங்க நல்ல வேல இருக்குன்னு நம்ம வீட்டார கன்பியுஸ் பண்ணி நம்ம நிம்மதிய கெடுத்துட்டு அவங்க நிம்மதியா இருப்பாங்க.

கஷ்டம்னு நிக்கிற நேரம் யாருமே உதவிக்கு வரமாட்டாங்க ஆனா, நாம ஏதோ ஒரு வகைல செட்டில் ஆகிட்ட பிறகு "ஒஹ்" ன்னு ஓ போட்டு அப்புறம் "ஆ" ன்னு வாய் பிளந்து, ஈ ன்னு பல்ல இளிச்சிக்கிட்டே வந்து ஐடியா தாரேன் மண்ணாங்கட்டி தாரேன்னு சொல்லி, எங்கள இல்ல எங்க வீட்டக்கள குழப்பி, அந்த குழம்பின குட்டைல மீன் பிடிக்க ட்ரை பண்ணுவாங்க. நாம அலேர்டா இல்லாட்டி சங்கு நமக்கே.


நாம ஆச ஆசையா ஒரு டிரஸ் வாங்கி சந்தோஷமா அதை வெளியில உடுத்திட்டு போவோம், அப்பா வருவாங்க நம்ம புன்னியவான்ஸ் ப்ரீயா ஒப்பினியன் சொல்லுவாங்க, இந்த கலர் சூட் ஆகலியே, இந்த டிசைன் நல்லா இல்லையே, உங்க முகம் இந்த டிரஸ்கு இருண்டிருக்கே, இந்த ஹேர் ஸ்டைலுக்கு மெலிஞ்ச மாறி இருக்கிங்களேன்னு. அப்போ நம்மளுக்கும் தோணும் "ஆஹா உண்மையா இருக்குமோ?????" நாம குழம்பினதும் அவங்க தெளிவா போயிருவாங்க, குழப்பிவிட்ட நிம்மதியோட. 



இதுல எல்லாருக்கும் நான் சொல்லிக்கிறது என்னன்னா, கேளுங்க எல்லார் கருத்துக்களையும் கட்டயமா கேளுங்க ஆனா தேவையானதை இன்ஸ்டால் பண்ணிக்கிட்டு தேவை இல்லாததை ரிஜெக்ட் பண்ணிருங்க. அப்போ தான் இந்த கொசுத்தொல்லை இல்லாம நிம்மதியா இருக்கலாம்.

செவ்வாய், 20 செப்டம்பர், 2011

க்ரீஸ் மேன்... பீ கேர்புல்... (Grease Man - Be Careful)

இலங்கையில் தீவிரவாதிகளை பார்த்து பயந்ததை விட மக்கள் அதிகமாக பயப்படுவது இந்த கிரீஸ் மனிதர்களுக்கே..

அதென்னடா அது "கிரீஸ் மனிதன்" என்று முழிக்கும் வெளிநாட்டு நண்பர்களுக்காக இதோ கிரீஸ் மனிதன் பற்றி சிறியதொரு அறிமுகம்..

இலங்கையில் பல பிரதேசங்களில் இரவினில் உடம்பு முழுவதும் கிரீஸ் (Grease) பூசிக்கொண்டு தனிமையில் செல்லும் பெண்களை தாக்கும் இந்த கிரீஸ் மனிதன் பல வன்முறை சம்பவங்களுக்கு மூல கர்த்தாவாக திகழ்கிறான். பலர் பலவிதமாக கதைகள் கூறினாலும் கூட, உண்மையாகவே இந்த கிரீஸ் மனிதனால் பாதிக்க பட்ட பெண்கள் சிலர் உடல் பாகங்களை கூட இழந்தது மிக வருத்ததிட்குரியதாகும். எது எவ்வாறாயினும் இந்த கிரீஸ் மனிதர்களின் அட்டகாசத்தால் சில பல பெண்கள் வெளியில் செல்வதை கூட தவிர்த்தனர். ஒரு சில இடங்களில் தனி ஆளாகவும், இன்னும் சில இடங்களில் கூட்டமாகவும் உலா வரும் இந்த மர்ம மனிதர்கள் (இவர்களை மனிதர்கள் எனது கூறலாமா வேண்டாமா என்ற சந்தேகத்துடன் எழுதுகிறேன் - யாரும் புண்ணியவான் இருப்பின் சந்தேகத்தை தீர்த்து வைக்கவும்) அரசாங்கத்தின் உதவியுடன் இக்காரியத்தை செய்வதாக பல கதைகள் தோன்றி மறைகின்றன, சிலர் நம் ஜனாதிபதிக்கு ஏதோ கெட்ட காலம் அதனால் பால் கொடுக்கும் தாய்மாரின் கொங்கைகளை பரிகாரமாக பலி கொடுத்தால் கெட்டது எல்லாம் நீங்கிவிடும் என்றும், பலர் படையினரின் கைங்கர்யம் எனவும், இன்னும் சிலர் புதையல் தேடும் நடவடிக்கைக்காக இந்த பலிகள் நடைபெறுகின்றன எனவும் தமக்கு விருப்பமான முறையில் கதைகளை கட்டிக்கொண்டிருக்கின்றனர். உண்மை என்னவென்று அந்த ஆண்டவனுக்கு மட்டுமே வெளிச்சம்.

ஆரம்பத்தில் இலங்கையின் பல பிரதேசங்களில் இந்த கிரீஸ் மனிதன் வந்து போனாலும் கூட எந்த வித திருட்டு சம்பவங்களும் வன்முறை சம்பவங்களும் பதிவாகவில்லை என கேள்வி, ஆனாலும் நான் வாசிக்கும் மத்திய மாகணத்தில் மட்டும் பல வன்முறை சம்பவங்கள் முதன் முதலாக பதிவாகின, அதன் பின்னர் மற்ற இடங்களிலும் கிரீஸ் மனிதன் கைங்கர்யம் தொடர்ந்தது.

இந்த கால கட்டத்தில் கிரீஸ் மனிதன் தொல்லை கொஞ்சம் குறைந்து இருந்தாலும், எதிர் காலத்தில் அவ்வாறனதொரு இக்கட்டான சூழ்நிலை தோன்றினால் என்ன செய்யலாம்? எவ்வாறு அந்த கயவர்களை எதிர் கொள்ளலாம் என நான் என் மண்டையை குடைந்து குடைந்து யோசித்த பொது, டபார் என தோன்றியது என் கபாலத்தில் ஒரு ஐடியா. :O (ஹா ஹா நாங்க எல்லாம் யாரு சானக்கியனுக்கே தந்திரம் சொல்லிக்குடுக்குறவங்க!!!! ஹி ஹி ஹி)

(இப்ப நாம இந்த செந்தமிழை விட்டு பேச்சு தமிழுக்கு தாவலாம்.. ஹி ஹி ஹி)

கிரீஸ் மனிதன் அச்சுறுத்தல் இருக்கவங்க எல்லாம் அவனை பிடிக்க பண்ண வேண்டியது ஒரே வேலை தான், ராத்திரி எல்லாம் கண் முழிக்கணும், அலர்ட்டா இருக்கனுமுள்ள அப்ப தான் யாராலும் நம்மள ஏமாத்த முடியாது.. ஆங்ங்ங்..

ராத்திரி முழுக்க கண்விழிச்சாலும் அவன் வராம போற சந்தர்ப்பங்கள் இருக்கலாம், ஆனா அதுக்கெல்லாம் சலிச்சிக்க கூடாது, பிகாஸ் அவன புடிக்கிறது தான் நம்ம குறிக்கோள் ஓகே.. சோ நாம முழிச்சி தான் ஆகனும், அப்போ தான் வருவார் நம்ம கிரீஸ் மனிதன், நாம என்ன பண்ணணும்ன டக்குனு வெளிய ஓடி வந்து அம்மா இவன் கைய புடிச்சிட்டன் அய்யா இவன் என்ன கொல்ல பாத்தான்னு டக்குனு முழு ஊருக்கே கேக்க கத்தனும். அப்ப நம்ம பிறர் நலமுடைய ஊர் மக்கள் எல்லாம் உடனே வெளிய வந்து அவன வளைச்சி பிடிச்சிருவாங்க.

அவன் உடம்பு முழுவதும் கிரீஸ் பூசி இருக்குற நால அவன புடிக்க அவன் மேல கோணி பை/ சாக்கு போட்டு புடிச்சிரலாம், புடிச்ச உடனே போலீஸ்க்கு பாரம் குடுக்கப்படாது, ஏன்னு கேட்டிங்கன்னா எத்தன நாள் நம்ம தூக்கத்த கெடுத்தான், அது நால நல்ல போட்டு மிதி மிதின்னு மிதிச்சிட்டு தன அப்புறம் போலீஸ்க்கு கால் பண்ணி வாரச்சில்லி பத்திரமா பாரம் குடுக்கணும், நம்ம வீர போலீஸ் மக்கள் என்ன செய்வாங்கன்னா, கஷ்டப்பட்டு நாம புடிச்சி குடுத்த கிரீஸ் மனிதன லேசா நோகம வெளிய விட்டுருவாங்க, அதுக்காக நம்ம கவலை படக்கூடாது, ஏன்னா நாம தான் அவனுக்கு 6 மாசத்துக்கு எழும்பவே முடியாத மாறி அடிச்சிட்டோம்ல. இனி அவன் குழந்தைய கூட இந்த தொழில் செய்ய விட மாட்டான்..

இந்த கதையில் வரும் யாவும் கற்பனையே. நான் போலீஸ் பத்தி உண்மை சொல்லவும் இல்லை, அரசாங்கம் பத்தி உண்மை சொல்லவும் இல்லை. :))
GOD BLESS MY COUNTRY

வெள்ளி, 16 செப்டம்பர், 2011

படித்ததில் பிடித்தவை...

சின்ன நறுக்.....



ஒரு நாள் ஒரு வயது முதிர்ந்த துறவியும், அவரது சிஷ்யனும் ஒரு ஊரில் இருந்து இன்னொரு ஊருக்கு போய் கொண்டிருந்தார்கள். போகும் வழியில் அடுத்த கரைய தாண்ட ஒரு உடைந்த பாலம் இருந்தது...



"சரி வா போகலாம்.." இது குரு. "அங்க பாருங்க குருவே! யாரோ நடுவுல இருக்குற மாரி இருக்கே?" இது சிஷ்யன். குருவும் சிஷ்யன் கூறிய பக்கத்தை உற்று நோக்கினர். அப்பொழுது ஒரு அழகான பெண் அந்த பாலத்தின் நடுவில் இருந்த உடைசல்களில் மாட்டிக்கொண்டு போக முடியாமல் தவிப்பது அவர் பார்வையில் பட்டது.


உடனே குரு அந்த இடத்துக்கு சென்று அந்த பெண்ணையும் தூக்கிக்கொண்டு தானும் பாலத்தை கடந்தார். இதை பார்த்துக்கொண்டிருந்த சிஷ்யனுக்கு ஒரே ஆச்சரியம், எங்கள் துறவற வாழ்க்கையில் பெண்களை சந்திப்பது, அவர்களை பார்ப்பது, அவர்களுடன் உரையாடுவது எல்லாம் ஒதுக்கி வைக்கப்பட்ட பாவ செயல்களாகும், இவரோ அந்த பெண்ணை தொட்டு தூக்கி இருக்கிறாரே என சிந்தித்தான். அந்த குருவோ பாலத்தை கடந்ததும் அந்த பெண்ணை கீழே இறக்கி வைத்தவுடன், அந்த பெண் அவருக்கு நன்றி கூறி விடை பெற்றார்.


அதன் பின் குருவும் சிஷ்யனும் தங்கள் பயணத்தை தொடர்ந்தனர். சிஷ்யனுக்கோ குரு செய்தது மனதில் உறுத்திக்கொண்டே இருந்தது. ஆனாலும் வெளிக்காட்டிக்கொள்ள வில்லை. ஒரு கட்டத்தில் முடியாமல் போகவே சிஷ்யன் குருவிடம் கேட்டே விட்டான். "நீங்க செய்தது சரியில்ல, எனக்கு பிடிக்கவே இல்ல, ஒரு பெண்ணை தொட்டு தூக்கியது பிழை" என்றான். இதற்கு குருவோ எந்த சலனத்தையும் காட்டிக்கொள்ளாமல் "நான் அந்த பெண்ணை பாலத்திற்கு கிட்டே கீழே இறக்கி விட்டுட்டேன், நீ இவ்ளோ தூரம் தூக்கிகிட்டு வந்தியா?? என்று ஆச்சர்யத்தோடு கேட்டார்..


நீதி : எமது வாழ்கையில் எதிர்பாராத/ ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத சம்பவங்கள் நிறையவே நடக்கின்றன. ஆனால் நாமும் எமது வாழ்விலே அந்த குருவைப்போல அனைத்தையும் தாண்டி செல்கின்றோமா??? அல்லது அந்த சிஷ்யனைப்போல அவற்றை கடந்து போக விடாது பிடித்துக்கொண்டு எமது சந்தோஷத்தையும் கெடுத்துக்கொண்டு பிறர் நிம்மதியையும் கெடுக்கின்றோமா???

செவ்வாய், 13 செப்டம்பர், 2011

மனோ என்னும் காந்தக்குரலான்....

என்னைக் கவர்ந்த பிரபலங்கள் பார்ட் 2.....



நாகூர் பாபு என்னும் இயற் பெயரைக் கொண்ட இவரை மனோ என்று பெயர் மாற்றம் செய்த பெருமை இசைஞானி இளையராஜாவே சேரும்..

1965 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் 26 ம் திகதி விஜயவாடாவில் பிறந்த மனோ பிறப்பிலே இஸ்லாம் மதத்தை சேர்ந்தவர் ஆவார்.... ஆனால் இசைக்கு மொழி, மதம், இனம் என்னும் எல்லைகள் எல்லாம் இல்லை, உலகெங்கும் உள்ள இசை ரசிகர்களே அதற்கு சாட்சி..

தனது காந்தக்குரலின் மூலம் அனைவரையும் தன வாசம் இழுத்த இந்த மனோ என்னும் பாடகர், ஆரம்ப கால கட்டங்களில் M.S. விஸ்வநாதன் இசையமைப்பளருடன் 2 வருடங்களுக்கு மேல் பணியாற்றி உள்ளார்.. சென்பகமே சென்பகமே என்ற பாடலின் மூலம் அனைத்து ரசிகர்களின் மனத்திலும் நீங்க இடம் பிடித்த மனோ, பிரபல இசையமைப்பாளர்கள் அனைவருடனும் இணைந்து இணையற்ற இசை வெள்ளத்தில் ரசிகர்களை நனைய வைத்துள்ளார்..

அந்த வரிசையில் - வேலைக்காரன் திரைப்படத்திற்காக அவர் பாடிய வா வா வா என்ற பாடல் முதலிடத்தை பெறுகிறது. முக்காலா முக்கபலா, அழகிய லைலா, அடி அனார்கலி, எந்தன் வாழ்கையின் அர்த்தம், காதோரம் லோலாக்கு, மலையாளக் கரையோரம், நீ ஒரு காதல் சங்கீதம் போன்ற பல பிரபல பாடல்களை பாடி உள்ளார்.. குரலிலே காந்தத்தை வைத்துள்ள மனோ இப்பொழுதும் கூட பாடல்களை பாடிய வண்ணம் தனது கலை பணியை தொடர்கிறார்..

அவரது பணி மென்மேலும் வளர உளமார வாழ்த்துகிறேன்... 

மனோவின் பாடல்களை கேட்டு ரசிக்க,

புதன், 24 ஆகஸ்ட், 2011

அரசியல்ல இதெல்லாம் சகஜமப்பா...

மனோதத்துவம் பற்றிய சின்ன கருத்துரை....


ஒரு கூட்டுல 5 குரங்குகளை வைத்து அந்த கூட்டுல உச்சத்தில் ஒரு வாழப்பழத்தை கட்டி தொங்க விட்டு விட்டு அந்த வாழைப்பழத்தை எடுப்பதற்கு வசதியாக ஒரு ஏணியையும் வைத்து விடுக.. (இப்படி எல்லாம் சொல்றேண்டு செஞ்சிராதிங்கோ ஓகே) கொஞ்ச நேரத்தில் அந்த 5 ல ஒரு மங்கி ஐ மீன் குரங்கு (ஹி ஹி) அந்த வாழைப்பழத்துக்கு ரூட் விட்டு ஏணி மேல லைட்டா கைய வைக்கும், அப்போ நீங்க பண்ண வேண்டியதெல்லாம் வெடுக்கெண்டு ஐஸ் வாட்டர அந்த ஆல் மன்கீஸ் மேலயும் வீசணும்.. அதே மாதிரி இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல இன்னொரு மங்கி ட்ரை பண்ணும், அப்பவும் நீங்க அதே போல ஐஸ் வாட்டர எடுத்து வீசணும்.. அப்புறம் இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல 3 வது மங்கி ஏணி மேல கைய வைக்கும் போதே மத்த எல்லா மங்கியும் அதை தடுத்து நிறுத்தும்.. ஓகேயா!!!!

இப்போ நாம பண்ண வேண்டியதெல்லாம் என்னன்னா அந்த 5 குரங்குல 1 குரங்க வெளிய எடுத்துட்டு புதுசா ஒரு குரங்க உள்ள போடனும்.. புதுசா வந்த ஆசாமிக்கு ஒண்ணுமே தெரியாது பாருங்க அப்ப அவர் என்ன பண்ணுவார்???????? நைஸா வாழப்பழத்த எடுக்க ட்ரை பண்ணுவார் அப்ப உடனே நடக்கும் பாருங்க கச்சேரி, மத்த 4 குரங்கும் சேர்ந்து குடுப்பாங்க அவருக்கு... இப்ப நாம இன்னொரு முறை அதே மாதிரி பழைய குரங்க வெளிய எடுத்துட்டு புதுசா ஒன்னோருதர உள்ள போடனும், அவரும் அதையே செய்ய ட்ரை பண்ணும் போது பழைய 3 பெரும் அவரையும் போட்டு தாக்குவாங்க, ஏற்கனவே அடி வாங்குன ஒருத்தர் இருப்பரே அவருக்கு என்ன நடக்குதுன்னே தெரியாது, ஆனாலும் தான் அடிவாங்குன நால, மாட்டிகிட்ட புது ஆசாமிய சந்தோஷமா 2 எக்ஸ்ட்ரா கும்மு கும்முவார்..

இதே பிரசீஜர நாம தொடர்ந்து பண்ணனும், ஒரு கட்டத்துல ஐஸ் வாட்டரால நம்ம கிட்ட அடி வாங்குன ஒரு குரங்கு கூட அந்த கூட்டுக்குள்ள இல்லாம போன பின் புதுசா நாம இன்னொரு குரங்க போட்டு அந்த ஆசாமியும் வாழப்பழத்த எடுக்க ட்ரை பண்ணும் போது புதுசா வந்த அந்த 4 பேரும் அவரையும் நல்லா கும்முவாங்க, ஆனா அடிச்ச அந்த 4 பேருக்கும் சரி, அடி வாங்குன அந்த 1த்தருக்கும் சரி, எதுக்கு அடிச்சோம், எதுக்கு அடி வாங்குனோம்னு தெரியாது... ஆனா சொல்லி வச்ச மாறி யாருமே அந்த வாழைப்பழத்த எடுக்க ட்ரை பண்ண மாட்டங்க,

ஏன்னு கேட்டிங்கன்னா, அவங்க மைன்ட் எல்லாம் பழத்த எடுக்க ட்ரை பண்ணினா அடி விழும்ன்ற விஷயம் தான் வேலை செய்யும்.. நம்ம அரசியல்ல கூட வழி வழியா அது தான் நடந்துக்குட்டு வருது...

இதுக்கு நம்ம ப்ரில்லியன்ட் கபாலத்துல உதிச்ச ஐடியா என்னன்னு கேட்டிங்கன்னா.. எல்லா மங்கியையும் ஒரே நேரத்துல மாத்தி விடனும்.. அப்போ தான் புதுசா ஏதாவது செய்ய ட்ரை பண்ணுவாங்க.. இல்லாட்டி அவங்களும் பழத்த எடுக்க மாட்டங்க, எடுக்க வார புதுசையும் கும்மிருவாங்க.. எப்பூடி... சானக்கியனுக்கே ஐடியா குடுக்குரவங்கல்ல நாங்க.. :ப


என்னமா சண்ட புடிக்கிதுங்க பாரு, குரங்குல இருந்து தான்
வந்தோம்னு இத பார்த்தாலே நல்லா புரியுது.. 

வெள்ளி, 19 ஆகஸ்ட், 2011

படித்ததில் பிடித்தவை... (சின்ன கடி)

வந்ததும் வராததுமா ஊரார் எழுதுனத சுட்டு போடுறேனேனு என்ன பத்தி யாரும் தப்ப பீல் பண்ணாதிங்கப்பா... முதல் முதலா ஆரம்பிக்கிரோமே அடுத்தவங்க ஆக்கத்த உட்சாகப்படுதலாமேனு ஒரு நல்லெண்ணம் தான்.. ஹி ஹி ஹி


வந்தவர்: உங்கப்பா என்ன பண்றார்?
பையன்: தூங்கிட்டு இருக்கார் சார்!
வந்தவர்: அவர் பேர் என்ன?
பையன்: உ. சுப்பு சார்
வந்தவர்: அவரைக் கொஞ்சம் உசுப்பு!



இளைஞன்: தம்மாத்தூண்டு பையன் நீ... உன்னோட போட்டி போட்டா, உனக்கும் எனக்கும் என்ன வித்தியாசம்? 
சிறுவன்: அதுவா....? 'உ'-வும் 'எ'-வும்தான் வித்தியாசம்!!!!



கருப்பையா: வயலுக்குள்ள என்ன சண்டை அவங்க ரெண்டு பேருக்கும்? ஒருத்தர் வாயைப் பேத்துடுவேன்கிறார்... இன்னொருத்தர் காலை ஒடச்சிடுவேன்கிறார்.....!
சுப்பையா: ஒண்ணுமில்லங்க... 'வாய்க்-கால்' சண்டைதான்!



"உங்க கடையில மருந்து வாங்கிச் சாப்பிட்டவங்க திரும்பி வர மாட்டாங்களா... ஏன்?"
"அந்த மருந்திலேயே அவங்க போய்ச் சேர்ந்திடுவாங்களே..!"



மந்திரி: மன்னா.... போர் நடக்கும் என்று நினைத்து தோண்டிய பதுங்கு குழிகளை என்ன செய்வது? அதான் போர் நடக்கவில்லையே! 
மன்னா: ப'தூங்கு' குழிகளாக மாற்றிவிடுங்கள்.